lila.athens

ΕΡΗΜΗΝ

[ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ]


Τα χαμόγελα που δεν προλαβαίνουν να βρουν το δρόμο τους.
Τα συναισθήματα που εγκλωβίζονται σε αδύναμες υπάρξεις και ντρέπονται να χορέψουν το χορό τους.
Τα δάκρυα που παγώνουν,ενώ θέλουν να ξεχυθούν σαν χείμαρροι.
Τα κορμιά που δεν συναντιούνται από φόβο και δειλία ή γιατί οι χτύποι της καρδιάς μονώνονται με μεμβράνες αξιοπρέπειας και ανίσχυρης επιχειρηματολογίας.
Τις σκέψεις που αιχμαλωτίζονται στην καθημερινότητα και αλλοιώνονται,
εκφυλίζονται,αποδυναμώνονται.
Τα βήματα που ξεκινούν με θάρρος και στην πορεία μπερδεύονται,χλωμιάζουν καταλήγοντας
σε μια ''μισοσβησμένη επανάσταση''.
Τα όνειρα που πολιορκούν τις νύχτες και κυνηγημένα την αυγή κρύβονται πρόχειρα για να έρθουν πάλι το επόμενο βράδυ ως πολυτέλεια συντήρησης ή παράθυρο διαφυγής.
Τις βροχές που δεν απολαύσαμε,προστατευμένοι στα σπίτια μας πίσω από το τζάμι θεατές και
ανασφαλείς.
Τα καλοκαίρια που τα διαλύουμε σε προγραμματισμένες αποδράσεις,γιατί φοβόμαστε να
αφεθούμε στον καυτό ήλιο και στο απρόοπτο.Η ''ομπρέλα''απαραίτητη για την προστασία μας.
Τη θάλασσα,που όσο και να διασχίζουμε τις υδάτινες σάρκες της,δεν γαληνεύουμε και δεν την
χορταίνουμε.
Τους δαίμονες που κατασκεύσαμε για να μας συντροφεύουν,ενισχύοντας τη μοναξιά μας και
για να αυτομαστιγωνόμαστε ζώντας το κατασκευασμένο δράμα μας.
Τις νύχτες που μας έλκουν, γιατί ξεχύνεται αχαλίνωτος ο καταπιεσμένος εαυτός μας ή γίνονται τόπος μαρτυρίου και προσμονής.
Τις φοβίες που πληθαίνουν και κλειδώνουν τις αυθόρμητες αντιδράσεις, παγώνοντας την
ανεμελιά και τη δημιουργία.
Τα ποτά που προσωρινά διαλύουν τις αναστολές μας, αλλά δεν είναι ικανά να ξεκαθαρίσουν
τις ομίχλες μας.
Τις Ερινύες για όλα όσα δεν είπαμε,δεν πράξαμε,δεν απολαύσαμε,δεν αποπειραθήκαμε.
Τη ζωή που σχεδόν πάντα είναι αλλού...

Lila.athens