Να επιστρέφεις την ώρα που κουρνιάζει το φως του ήλιου
κι η κάψα της μέρας γαληνεύει...
Να επιστρέφεις την ώρα που δειλά θαμποφέγγει το φως των άστρων.
Την ώρα του δειλινού οι μάσκες πέφτουν κι ο νους αφηνιασμένος
οξύνει τις εικόνες που χάθηκαν,
τις επιθυμίες που αναγκαστικά καταλάγιασαν.
Να επιστρέφεις,αγαπημένε, όταν τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος ντροπιασμένα
σε καλούν στο δικό τους χορό.
Δειλά θα σου πιάσω το χέρι και θ αφήσω το πάθος να μας οδηγήσει σ έναν κόσμο
που το όνειρο αποχρωματίζει τις σκιές και τους άσχημους εφιάλτες της αβεβαιότητας.
Να επιστρέφεις , όταν το σώμα απεγνωσμένα σε καλεί και τα κάγκελα δεν αρκούν
να φυλακίσουν τον πόθο!
Lila.athens
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

1 σχόλιο:
" Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη
νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα
ενθυμούνται...
ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ "
ΧΡΗΣΤΟΣ Κ.
Δημοσίευση σχολίου