Βαραίνει αυτό το βιβλίο στα χέρια του αναγνώστη
μέσα στην κάψα του Αυγούστου
και η καρδιά χτυπά περίεργα και ασυνήθιστα,
έτσι όπως χτυπούν πάντα οι καρδιές στη Μεσόγειο.
Αλλά δεν το ξέρει και ανησυχεί
σαν το σκύλο που κουνά την ουρά του,γιατί δεν ξέρει
τι θα γίνει τη νύχτα.
Αυτή τη νύχτα που κατεβαίνει το φεγγάρι στην αυλή και πιάνει κουβέντα με τα γεράνια.
Σφαγείο της ψυχής το μεσογειακό φως
ανεβαίνοντας στους Λάκους.
The way to Lakoi!
Όλα είναι μεγάλα κι η ψυχή μεγαλώνει για να ζήσει;
Είναι δύσκολη η επιστροφή,όταν ανεβαίνεις το δρόμο
παρέα με ένα τεράστιο φεγγάρι που χαμογελά!
.
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

1 σχόλιο:
Δύσκολη πορεία!Δε σώζεται ούτε από το μεσογειακό φως!Μάλλον η απόπειρα μετράει.Είσαι αγωνιστής!Θα προχωρήσεις!
Δημοσίευση σχολίου