Ξέρεις εσύ...(2)

Καλημέρα μωρό μου!Σε φιλώ γλυκά στα ζεστά σου χείλη κι απλώνω τα χέρια μου...
Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και μικρά χορευτικά βήματα,έστω κι αν δηλώνεις
μη χορευτής.Έξω ο χειμώνας έστειλε τους προπομπούς του.Τι σκέφτεσαι;Ή μάλλον
έχω καιρό να σε βασανίσω με αυτήν την τυπικά επαναλαμβανόμενη ερώτηση,την
τόσο βασανιστικά χρήσιμη για μένα!Μη χαμογελάς.Ξέρεις πού είμαστε;
Σε μια ακρογιαλιά:πανσέληνος,το κύμα αγριεμένο.Κάπου μακριά φώτα και θόρυβος.
Απαλές νότες ή απόηχος κιθάρας.Μια φωτιά σιγοκαίει.Με το καβαλέτο σου περιμένεις.
Και ξαφνικά γίνεται.Μια οπτασία ντυμένη στ άσπρα περνά με ένα ατίθασο άλογο.
Συνεπαίρνεσαι και σκέφτεσαι :να την φυλακίσεις ζωγραφίζοντάς την,να την ακολουθή
σεις κι ίσως την καταλάβεις καλύτερα ή ακόμη και τα ίχνη από τις οπλές του αλόγου
της είναι ένα θέμα που έχει τη γεύση και το όνειρό της;Καλό δρόμο!