Ο διαβάτης

Ορισμένες ''πόρτες'' κλείνουν μόνες τους,γιατί βιώνουν αρκετές αντιπαλότητες και δεν
αρκεί η υπερβολική επιθυμία να εξαγνίσει τις πράξεις, που πηγάζουν από έναν περίπλοκο
και ευμετάβλητο εσωτερικό κόσμο.
Συχνά παρατήρησα την περίπτωση του ''διαβάτη'' και τις περιηγήσεις του.Εντόπιζα την
όρεξη για φυγές από την υποκρισία και την αδιαφορία της καθημερινότητας,την από
καιρό συμφωνημένη τακτική ζωής,το κενό βλέμμα και την επανάληψη της φθοράς.
Στοιχεία ευδιάκριτα στον καθένα μας.Ο δρόμος επιλέγεται προσωπικά και μεμονωμένα
χαράζει την πορεία του,διαβάτης και ''ένοικος''.
Ο διαβάτης λοιπόν που ξεκίνησε την περιπλάνησή του, μόνιμα βρίσκεται έκθετος στα
μάτια των ενοίκων,ακούει τις κρίσεις,τα σχόλια,νιώθει την ειρωνεία...
Είναι βέβαιος ότι θα γίνει αντικείμενο όρασης από τα φωτισμένα παράθυρα.Το αντέχει
και δεν τον απασχολεί.Άλλωστε προτιμά το βρεγμένο λιθόστρωτο από την προστατευμένη και ανιαρή ζεστασιά.
Ο ένοικος μπορεί να βιώνει τη δική του διαφοροποίηση, έστω κι αν διάλεξε έναν ορι
σμένο χώρο.Δε σημαίνει ότι είναι ο συντηρητικός κι ανεγκέφαλος.Ούτε ο διαβάτης
το πρότυπο ζωής κι ο ιδεολόγος.Ανησυχίες διάχυτες εκφρασμένες απλώς αλλιώτικα.
Συχνά ανταλλάσσουν προσκλήσεις''ένοικος'' και ''διαβάτης'':να γνωριστούν,να περάσουν
ευχάριστα την ώρα τους,να δημιουργήσουν,να ανταλλάξουν πυρά,να γελάσουν και
να εκνευριστούν, να υπερασπιστούν τα όνειρά τους,να εφησυχάσουν τη συνείδησή
τους ή να ανταλλάξουν ακόμη και στρατόπεδα.Καλό δρόμο...