14 Δεκεμβρίου 2008
Σε μια πόλη που χάνει ύπουλα κι ανεξέλεγκτα το ανθρώπινο πρόσωπό της,
δεν μπορεί παρά και οι κάτοικοί της να φέρουν τη σφραγίδα της κόπωσης και
της θλιμμένης ματιάς.
Η επανάληψη και η χωρίς φαντασία κατασκευή χώρων με τις φτηνές υποσχέσεις
για ανάταση του πνεύματος και καταφύγιο της απόγνωσης, δεν πείθουν.
Νέες λύσεις δυναμικές κι ανθρώπινες με ελεύθερους ορίζοντες μπορούν ν ανακου
φίσουν το αδιάφορο βλέμμα και να διώξουν το λήθαργο της σιωπής.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου