Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Πάντα φοβόμουν τις γωνίες των δρόμων

Ήθελα να γνωρίσω τους φίλους που παίζαμε τα βράδια, με βροχή,

όταν κανένας δεν ήθελε να παίξει,

πάντα φοβόμουν τις γωνίες των δρόμων,πιο πολύ γιατί ήξερα ότι τίποτα δε θα συμβεί

στρίβοντας.

Οι πόλεις είναι γεμάτες γωνίες

γεμάτες παιγνίδι.

Δεν μπορώ να βγω με τη βροχή.

Ίσως αύριο

το απόγευμα

θα είμαι εκεί στην ώρα που είπαμε.

Θα τρέξω πιο γρήγορα απ όσο μπορώ,

πάντα τρέχεις, όταν βρέχει!

Δε σ ακούω,

είναι δυνατός ο θόρυβος της βροχής.

Μίλα λίγο πιο δυνατά!

Είμαι κοντά,έρχομαι,

σχεδόν ήρθα.

Ήρθα να παίξουμε...

Πού είσαι?

Βαρέθηκες να περιμένεις;

Βαρέθηκα να τρέχω...

1 σχόλιο:

lila athens είπε...

Παιγνίδι,παιδί,φόβος,πόθος!Γλυκιά νο
σταλγία για αθώες αναζητήσεις του
παρελθόντος που συντροφεύουν το λογι
κοκρατούμενο παρόν.Ας μην αφανίσουμε
το παιδί μέσα μας!