Παρελθόν

Κάποια αόριστη δυσφορία...
Το μάτι τεντώνει από την αγρύπνια,
αλλά νιώθω τη γλυκιά παράλυση να τριγυρνά μέσα μου,
κάτι την εμποδίζει να ξεχυθεί.

Πόσο υπέροχα βαλμένα τα έπιπλα,
με τι γούστο!
Μια κρύα διαφάνεια τα χωρίζει από τη ζεστασιά μου.
Μαζί κρυώνω κι εγώ...
Ξένος μέσα στη φωλιά μου.

Ένα γέλιο τρυπώνει από τ αυτιά στον εγκέφαλό μου,
δυο κερασένια χείλη άνοιξαν,
το πρόσωπό μου σκεπασμένο από τις μαύρες μπούκλες της...


Το ταβάνι έχει κατέβει...
Γλύκα γεμάτος ο αέρας.
Τα βλέφαρά μου ήρεμα κλείνουν.


Είναι όνειρο...Και τι μ αυτό;
Είμαι ευτυχισμένος τελικά!
Αύριο ξέρω πως θα γίνει πραγματικότητα...