Ξέρεις εσύ...(1)

Eίμαι κιόλας δυο μέρες μόνη μου στο καταφύγιό μας.Για σήμερα εγκατέλειψε ο ήλιος το Ρέθυμνο.Ψιλή βροχή,συννεφιά κι ελαφρύ λίκνισμα των σκαφών στο λιμάνι.
Στο σπίτι με υποδέχτηκε η ανάμεικτη μυρωδιά αρώματος και κουζίνας.Το τραπέζι σοβαρό κι επιβλητικό κράτησε τη φόρμα του,ο καθρέπτης ελαφρώς σκονισμένος
ξανανέβηκε στο καβαλέτο για να εποπτεύει το χώρο και να φιλοξενεί αναγνωριστικά βλέμματα.
Λίγο δύσκολο να συνηθίσω τη νέα μοναχική πραγματικότητα.Μου λείπει η φωνή σου,τα χέρια σου,η ζεστασιά που μοναδικά αναδίδει η ύπαρξή σου.Έχω όμως την
αίσθηση ότι είσαι δίπλα μου,περπατάμε,γυρνάμε στους στενούς διαδρόμους του σπιτιού.Μέχρι και διάλογο άνοιξα σήμερα μαζί σου.
Περισσότερο ερωτευμένη και δεμένη όχι μόνο με το μυαλό σου,αλλά και με το σώμα σου.Κουρασμένη κάπως από τα δρώμενα αλλά με νέες προτάσεις και σχέδια.
Παρά τα μικρά ραγίσματα ανυπομονώ να γυρίσω σελίδα.Δεν με απασχολεί η νοσηρότητα πεζών ανθρώπων.Άλλωστε σε περιμένω γεμάτη εκπλήξεις κι όμορφα όνειρα
ενταγμένα σε μια θελκτική κι ανήσυχη πραγματικότητα.
Θα τρίψω τις σκουριές,θα διώξω τη σκόνη και τις σκιές,θα καπνίσω κάνοντας ανάπαυλα,θα ρεμβάσω,θα πλαγιάσω μαζί σου,θα συνεχίσω να είμαι απαιτητική,θα γίνω
όμορφη,δεμένη με ενδιαφέροντα πρόσωπα.Σχέδια πολλά και μια σχεδία σχεδίων που θα τ αρμενίσει σε πλατιές θάλασσες...
Η βροχή δυνάμωσε.Καπνίζω και σ αγαπώ.Πού ν αλωνίζεις;Στο ΚΑΡΜΑ μάλλον για ποτό.Απόλαυσε μωρό μου τις στιγμές έτσι που μόνο εσύ ξέρεις να γεύεσαι.
Καληνύκτα μάτια μου...