Νοέμβριος,2008
Και περιστρεφόμαστε,αργά,νωχελικά σ έναν κύκλο που δεν έχει διαφυγή.
Σκυθρωποί διαβάτες του πουθενά.
Τα μηνίγγια χτυπούν άρρυθμα, η ένταση στο κόκκινο και η ψυχή δεν αντέχει,
θέλει να σπάσει τα δεσμά των συναισθημάτων, να δραπετεύσει στον κόσμο του
ονείρου, στη λύτρωση, εκεί όπου θα φωτίζεται με χίλια χρώματα και θα ακτινοβολεί
αυτή τη λάμψη σαν αυτόφωτος πλανήτης!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Για να θυμόμαστε ένα από τα πολλά μεσημέρια στην Κυψέλη που πολλά ειπώθηκαν και... κάποια άρχισαν να γράφονται.Καλή συνέχεια!
Δημοσίευση σχολίου