ΕΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ω! οι ωραίες μέρες!! Mε τις γάτες να γυροφέρνουν στη διπλανή αυλή το μεσημέρι
και το απόγευμα της ίδιαs μέρας, οι ίδιοι άνθρωποι να επιστρέφουν κουρασμένοι
από τη γενναιότητα.
Άφησα πολλές φορές,αυτήν τη μανία να με κυριεύσει με το πάθος του χειμωνιάτικου κρύου,
που ξέρει από καλοκαίρι.
Δεν ξέραμε τότε ότι ο δυνατός βοριάς έπαιζε λίγα μέτρα πιο κει με τον ήλιο του πρωινού το ίδιο παιγνίδι μ εμάς,
κρύφτηκα για να με βρεις,
έπρεπε να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς
και να σκοντάψεις πάνω στις πέτρες.
Όσο να δεις τη σκιά που κρυβόταν πίσω από ένα λεπτό πεύκο
μέσα στο κρύο,
οι φωνές ήταν πιο δυνατές ή ο ήχος του κρύου;
Δύσκολα πια μπορώ να θυμηθώ!
Ένα άσπρο μαντίλι που σκάλωσε πάνω στο σπασμένο κλαρί του δέντρου
λίγα βήματα πιο πέρα
άφησε μια πικρή γεύση
στο παιδί που έπαιζε εκεί
λίγα μέτρα πιο κάτω.